W trudnej relacji rzadko pojawia się jeden moment,
który wyjaśnia wszystko.
Znacznie częściej pojawiają się drobne sytuacje,
sprzeczne komunikaty, przesuwanie odpowiedzialności,
okresy bliskości i napięcia oraz rosnąca niepewność
wobec własnej oceny sytuacji.
Z czasem można przestać pytać:
„co się tutaj dzieje?”
i zacząć pytać:
„co jest ze mną nie tak?”.
Dlatego jednym z głównych zadań projektu jest
porządkowanie mechanizmów.
Pokazywanie ich w kontekście, języku codziennym
i bez upraszczania całej historii do jednej etykiety.
Kiedy doświadczenie zaczyna mieć nazwę,
łatwiej zobaczyć powtarzalność,
oddzielić fakty od interpretacji
i odzyskać własny punkt odniesienia.